บทที่ 4 ตอนที่ 4 อุบัติเหตุ

หญิงสาวเอียงอาย เขาให้เรียกว่าท่านพี่เฉิง ถือว่าให้ความสนิทสนมอีกขั้น

“คุณชายช่างตาแหลมยิ่งนัก ต่างหูนี้ ช่างผู้ทำขึ้น ทำมาแค่ 2 คู่เท่านั้น”

“อ้าว แล้วอีกคู่นึงล่ะเถ้าแก่” 

หนิงเซียนถามด้วยความใคร่รู้ 

“มีแม่นางคนนึงซื้อไปแล้วขอรับ” 

แต่ข้าไม่อยากได้ของเลียนแบบใครนี่นา แต่คู่นี้ ท่านอ๋องเป็นคนซื้อให้เชียวนะ ช่างเถอะ คงไม่เจออีกคู่นึงง่ายขนาดมั้ง ราคาขนาดนี้ หญิงในเมืองนี้ มีหรือจะกล้าซื้อ

“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ซื้อหนักไปไหมเจ้าคะ ทั้งเครื่องประดับ เสื้อผ้าชุดใหม่ ไหนจะผ้าไหมเป็นม้วนอีก”

ชุนเอ๋อบ่นอุบอิบ

“นานๆ ทีน่ะ ซื้อให้ท่านแม่รองด้วย ใกล้จะถึงวันเกิดนางแล้ว ข้ายังไม่ได้เตรียมของขวัญให้ท่านแม่รองเลย”

“เอ๊ะ ข้างหน้ามีอะไรกันเหรอ ทำไมคนมุงกันเต็มเลยล่ะ”

พ่อค้า “รถของเจ้าชนข้าวของข้าเสียหาย เจ้าต้องรับผิดชอบสิ”

“รถข้าวิ่งมาเฉยๆ และกำลังจะจอด ท่านตั้งใจมาชนข้าเอง แล้วจะให้ข้ารับผิดชอบสิ่งใด”

เอ๋ หน้าตาพ่อค้านั่นคุ้นๆ นะ อ๋อ นักต้มตุ๋นในเมือง ที่ชอบหลอกคนเมืองอื่นนี่เอง

พ่อค้า “ไม่ได้ เจ้าต้องรับผิดชอบ ของข้าทั้งหมดนี่ 500 ตำลึงทอง”

“แพงขนาดนั้นเชียว นี่แค่กระถางดอกไม้ไม่กี่ต้นเองไม่ใช่เหรอ”

“ดอกไม้พวกนี้ ข้าจะส่งไปขายที่ร้านทำเครื่องหอม มันต้องปลูกด้วยดินและปุ๋ยชนิดพิเศษ เจ้าต้องจ่ายมา”

“เอ๋ เดี๋ยวก่อนๆ เจ้าว่าไงนะ เจ้าจะเอาไปส่งที่่ร้านเครื่องหอมเหรอ ร้านใดหรือ”

พ่อค้า “ข้าจะนำไปส่ง ร้านฟางหลิง เขาผลิตเครื่องหอมส่งที่หอจันทรา เจ้าอย่ามาขวางข้า”

“เจ้าบอกว่า ดอกไม้เหล่านี้ปลูกด้วยดินและปุ๋ยเฉพาะ แต่ข้าจำได้ว่าไม่เคยรับสินค้าจากบุคคลภายนอก แล้วยังไม่เคยใช้ดิน และปุ๋ยแบบพิเศษเพื่อปลูกมัน และที่สำคัญ ดูๆ ไปแล้ว ดอกไม้พวกนี้ เหมือนมาจากร้านขายต้นไม้ที่คัดออก เพราะมันใกล้จะตายแล้ว เจ้า กำลังจะนำมันไปทิ้ง แต่ได้โอกาสหลอกคนต่างเมือง เพื่อเอาเงินใช่หรือไม่”

พ่อค้า “เจ้าเป็นใครกัน อย่ามาทำเป็นรู้ดี ข้าไม่ได้มีเรื่องกับเจ้า ถอยออกไป”

“ก่อนหน้าไม่มี แต่ตอนนี้มีแล้ว เจ้าบอกว่าจะเอาไปส่งร้านฟางหลิง แอบอ้างชื่อร้านข้า แล้วจะไม่เกี่ยวกับข้าได้เช่นไรกันเล่า" ฟางซินกล่าว 

“หน้าเจ้าคุ้นตาข้านัก เจ้าใช่นักต้มตุ๋นที่ทางการติดตามเมื่อ 4-5 วันก่อนหรือไม่ ข้าเห็นประกาศอยู่นะ”

ซวยแล้ว ไม่น่าเลย รีบหนีก่อนเถอะ ว่าแล้วนักต้มตุ๋นก็รีบเข็นรถฝ่าวงล้อมออกไปฟางซินไม่ทันระวังเซเกือบล้ม ยังดีที่มีมือหนึ่งดึงนางไว้

“แม่นาง ระวัง”

นางกลับมายืนมั่นคงอีกครั้ง 

“ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่” 

ฟางซินเอ่ยถาม พร้อมดึงมือกลับมา

มือนางช่างบอบบางนัก

“ข้าน้อยไม่เป็นไร ขอบคุณแม่นางมากที่ช่วยข้าไว้ในครั้งนี้”

“ข้าน้อยชื่อเจียฟู่เฉิง มาจากแคว้นจ้าวเพื่อค้าขายผ้าไหมที่นี่ นึกไม่ถึง พอมาก็เกิดเรื่องเลย น่าขายหน้ายิ่งนัก”

อะไรนะ เมื่อกี้เขาบอกว่า มาจากแคว้นจ้าวใช่มั้ย ข้าฟังไม่ผิด

“ท่านมาจาก แคว้นจ้าวงั้นเหรอ”

“อ้อ ข้า ลู่ฟางซิน ยินดีที่ได้รู้จักนะท่านเจีย”

เจียฟู่เฉิงพึ่งสังเกตุตอนนี้นี่เอง นางช่างงดงามยิ่ง กลิ่นหอมที่ติดตัวนางช่างเป็นเอกลักษณ์ ไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน หน้าตางดงาม สตรีแคว้นนี้งดงามราวเทพธิดาจริงๆ

“ท่านบอกว่ามาทำการค้าหรือ แล้วท่านไปลงทะเบียนที่หอการค้ารึยัง ข้านำทางท่านได้นะ ถือว่าเราเป็นสหายกันก็แล้วกันนะ”

รอยยิ้มนั่น ช่างงดงามยิ่งนัก 

“ข้าไปมาเรียบร้อยแล้ว ขอบคุณคุณหนูขอรับ หากท่านไม่รังเกียจ ให้ข้า เลี้ยงชาท่าน แทนคำขอบคุณได้หรือไม่”

ดีเลย ข้าอยากรู้เรื่องแคว้นจ้าวมากกว่านี้ เผื่อจะเจอเบาะแสอะไรบ้าง

“ได้เลยคุณชายเจีย งั้นข้าไม่เกรงใจนะ ข้ารู้จักร้านน้ำชา และโรงเตี๊ยม เหมาะสำหรับพักแรมระยะยาวพอดี เชิญ”

ที่แท้แคว้นจ้าวก็เป็นเมืองน่าอยู่ ค้าขายผ้าไหม น้ำผึ้ง และเครื่องเรือน อากาศน่าจะดี เพราะอยู่ทางเหนือ เดินเท้าอาจใช้เวลานาน แต่หากเดินทางทางเรือ จะย่นระยะเวลาได้ไวกว่า ออ แบบนี้นี่เอง

“คุณชายเจีย วันนี้ข้าต้องขอตัวกลับก่อน ไว้วันหน้า เจอกันที่หอจันทรานะเจ้าคะ”

เจียฟู่เฉิงแอบเสียดาย แต่ก็มิอาจรั้งสาวน้อยไว้ เนื่องจากพึ่งจะรู้จักกันไม่นาน แต่หากเจอนางอีกครั้ง เขาคงจะไม่ยอมปล่อยนางไปแน่

“วันนี้เจอกันกระทันหัน แม่นางลู่โปรดรับของขวัญชิ้นนี้ของข้าไว้ด้วย”

ผ้าไหมสีทองอร่าม ฝีมือปักเย็บมือที่ประณีตมาก สวยงามพริ้วไหวราวกับสายน้ำ

“ผ้าไหมนี่งดงามมากๆ คุณชาย ท่านให้ของมีราคากับข้าเช่นนี้ จะดีหรือเจ้าคะ”

“ดีแน่นอน วันนี้ท่านช่วยข้าไว้ ข้าต้องตอบแทน ถือว่าเป็นทั้งของขวัญและของขอบคุณ จากข้าแล้วกันนะ คุณหนูลู่”

“งั้น คุณชายเจีย ข้าไม่เกรงใจนะ ขอบคุณท่านมาก”

เขามองตามร่างเล็กๆ พร้อมขบวนสิ่งของมากมายที่บ่าวรับใช้ถืออยู่ 

“แล้วเราจะได้เจอกันเร็วๆ นี้ ลู่ฟางซิน”